U Milanu, na svakih 12 stanovnika, uključujući i novorođenčad, dolazi po jedan milioner. Poređenja sa drugim globalnim metropolama su upečatljiva, u Njujorku na jednog milionera dolazi 22 stanovnika, dok je u Londonu taj odnos 41.
Jedan podatak o Milanu iznenađuje čak i one koji ovaj grad već smatraju ekonomskim središtem Italije, a proizilazi iz najnovije analize kompanije "Henley&Partners", specijalizovane za savetovanje bogataša i vlada koje nude programe boravka i državljanstva u zamenu za investicije. Prema rezultatima studije, Milano je danas grad sa najvećim odnosom broja stanovnika i osoba koje raspolažu likvidnom imovinom većom od milion evra, ne računajući nekretnine.
Poređenja sa drugim metropolama dodatno ističu ovu činjenicu. U Njujorku na jednog milionera dolazi 22 stanovnika, u Londonu 41, u Parizu jedan prema 14, dok je u Rimu odnos jedan milioner na 54 stanovnika.
Milano se, međutim, nalazi na samom vrhu svetske liste. Prema podacima Il Sole 24 Ore, u gradu živi oko 115.000 milionera.
Još izraženija je koncentracija najvećih bogatstava. Osoba sa imovinom većom od 100 miliona evra javlja se u proseku na svakih 7.962 stanovnika, odnosno 182 takve osobe u gradu. Ovaj odnos je uporediv sa Los Anđelesom i Parizom, dok je povoljniji nego u Njujorku i Londonu.
Što se tiče milijardera, u Milanu ih živi 17, od ukupno 79 koliko ih ima u Italiji.
Prema navodima kompanije "Henley&Partners", glavni razlozi za ovako visoku koncentraciju bogatih pojedinaca su centralna uloga Milana u finansijama, modi i dizajnu, kvalitet života, kao i razvijena infrastruktura.
Ipak, presudan faktor predstavlja poreski okvir. Poseban poreski režim za imućne pojedince, uveden 2017. godine, omogućava onima koji prebace prebivalište u Italiju da plaćaju paušalni porez na prihode ostvarene u inostranstvu, koji danas iznosi 300.000 evra godišnje, bez obzira na stvarni iznos prihoda.
Prema podacima Državne revizorske institucije, od 2018. do 2023. godine ovom režimu se pridružilo 3.983 stranih poreskih obveznika, iako statistika ne razdvaja po godinama. U praksi, to znači da dividende, kapitalni dobici i prihodi od finansijskih ulaganja ostvareni van Italije ne podležu redovnom oporezivanju, bez obaveze ulaganja u lokalnu privredu, navodi Il Sole 24 Ore.
Raj za prenos bogatstva
Još jedan razlog zbog kojeg Italija postaje sve privlačnija za velike imovine jeste poresko oporezivanje nasledstva, prenosi RTS.
Poreska stopa iznosi svega četiri odsto za prenose imovine na supružnike, decu i unuke, dok je prosečna stopa u zemljama članicama OECD oko 15 odsto. Zbog toga se Italija, a naročito Milano, često opisuje kao svojevrsni raj za prenos bogatstva između generacija.
Međutim, druga strana ovog razvoja ogleda se u socijalnoj strukturi grada. Milano danas beleži najveće razlike u prihodima između centralnih i perifernih zona u Italiji.
Svaki treći zaposleni ima primanja koja nisu dovoljna za pokrivanje osnovnih troškova života, pre svega stanovanja.
Koncentracija superbogatih snažno je uticala na tržište nekretnina, povećavši potražnju za luksuznim i ekstremno luksuznim stanovima.
Efekti se ne ogledaju samo u najelitnijim četvrtima. Atraktivnost grada, stvarna i percepirana, zajedno sa stalnim prilivom investicija, dovela je do rasta cena i u poluperifernim i perifernim zonama.
Prema procenama vodećih agencija za nekretnine, prosečne cene porasle su za više od 40 odsto u odnosu na period pre pandemije. Danas prosečna cena prelazi 6.000 evra po kvadratnom metru, dok u istorijskom jezgru dostiže više od 11.000 evra. Za nekretnine visokog standarda, u četvrtima kao što su Quadrilatero della moda i Brera, cene se penju i do 27.000 evra po kvadratu.
Istovremeno, oko 60.000 ljudi u gradu i okolini nalazi se na listama čekanja za socijalne stanove. Ovo je paradoks savremenog Milana - grad koji uspešno privlači kapital i najbogatije pojedince iz celog sveta, ali koji se istovremeno suočava sa rastućim izazovima u pristupačnosti stanovanja i pružanju socijalne pomoći sve većem delu stanovništva.
Komentari (0)