Beograd je tokom poslednjih dana okupacije u Drugom svetskom ratu bio poprište

. Među najtežim zločinima nad nevinim građanima, izdvaja se događaj koji se odigrao samo dva dana pre oslobođenja grada, 18. oktobra 1944. godine, u

Pakao u podrumu

Na broju 22 u Vasinoj ulici nalazila se stambena petospratnica koja je postala poprište stradanja dvadeset troje nedužnih stanara, kao i slučajne prolaznice sa detetom. Nacisti su, povlačeći se pred oslobodiocima, upali u zgradu i primorali sve stanare da siđu u podrum, gde su ih zatvorili. Nakon postavljanja eksploziva, prva detonacija srušila je gotovo dve trećine zgrade i usmrtila 23 osobe koje su se nalazile u prvom delu podruma. Neverovatnom srećom, devetoro stanara koji su se nalazili u drugom delu podruma uspelo je da preživi.

Državna komisija za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača iz 1945. godine identifikovala je 21 stradalog stanara, čiji su identiteti bili u rasponu od 6 do 49 godina. Među njima se nalazila i žena sa detetom čiji identitet nije bio odmah utvrđen, a kasnije se saznalo da su u pitanju supruga i dete jednog beogradskog poslanika koji je takođe poginuo tokom oslobodilačkih borbi. Među stradalima bio je i Živomir Kuzmanović, čovek koji je već jednom uspeo da prevari smrt kada je izbegao streljanje u Kragujevcu.

Pre samog rata, na mestu gde se dogodila tragedija, bila je predviđena izgradnja prvog oblakodera u Beogradu od 13 spratova, projekat zadruge "Makedonija". Zgrada je trebalo da bude opremljena najmodernijim sadržajima, a u oglasu objavljenom 1939. godine isticala se kao maksimalno obezbeđena i za slučaj zemljotresa ili vazdušnog napada.

Nacisti su minirali i srušili nekoliko zgrada na Kraljevom trgu, a srećom, stanari su uspeli da se spasu zahvaljujući osetljivosti na miris paljevine. Takođe je zabeležen slučaj gde su nacisti odustali od miniranja zgrade zahvaljujući pojedincima koji su znali nemački jezik.