Ovaj običaj se tradicionalno organizuje nakon iznenadne smrti mladića ili devojke koji nisu uspeli da stupe u brak za života. U takvim slučajevima,

Na crnoj svadbi, verenica ili verenik pristaje da se "venča" sa preminulom osobom i ostane "u braku" godinu dana, što znači da ne sme stupiti u vezu ili zaljubiti se u drugu osobu u tom periodu, jer bi se to smatralo preljubom.

U slučaju da osoba koja je bila u vezi sa preminulim ne želi da učestvuje u svadbi, može biti angažovan drug ili drugarica koji će igrati ulogu mlade ili mladoženje, u zavisnosti od pola preminule osobe.

Forma crne svadbe može varirati u zavisnosti od porodice koja je organizuje.

U nekim slučajevima, svadba može biti samo simbolična poseta groblju, dok u drugim, običaji mogu biti izvedeni doslovno, sa mladom u venčanici, svatovima, muzikom i celokupnim ritualom koji podseća na pravu svadbu.

Međutim,

Etnolog Aleksandar Repedžić, opisujući svoje iskustvo sa raskidom crne svadbe, prenosi intenzivnu emotivnu atmosferu i duboko ukorenjeno poštovanje prema običajima i tradiciji.

Kroz njegovu priču, oživljava se slika svečanosti u kojoj se tradicija prepliće sa suptilnim nijansama tuge i sećanja.

Ovaj običaj, iako izgleda jezivo ili čak bizaro, predstavlja deo nematerijalnog kulturnog nasleđa srpskog naroda, koji je opstao kroz vekove i odražava složen odnos između smrti, ljubavi i vere u zagrobni život.

Iako se možda čini stranim ili čak neprimerenim u današnjem društvu, crna svadba ostaje deo bogate i složene srpske kulturne baštine koja zaslužuje razumevanje i poštovanje.

BONUS VIDEO